و هر بار که میبینمش زیباتر و زیباتر میبینمش 

هوای اینجا و حال این روزها

خیلی خیلی سرد شده این روزها که در این چند سال هیچ وقت سابقه نداشته. 

یعنی من میتونم این سرما رو پشت سر بزارم ؟ بخاطر این سرما خیلی از کارهام رو به تعویق انداختم و دنبال چند تا از برنامه هام نرفتم! 

راستی، میدونستید که یک برنامه نویس یا یک مهندس سیستم (سیستم انجینر) اگر انگشت اشاره اش زخم بشه، یک فاجعه است؟! 

دارم به این واقعیت پی میبرم که هرچیزی که زمانی آرزوت بود وقتی بهش برسی میبینی که همچین چیزی هم نبوده و باید برای اهداف بالاتر تلاش کنی. دارم حس میکنم حالا که وارد این کار شدم انگار وارد یک بن بست شدم، مسیر پیشرفت درست و حسابی ای هم نیست ولی از اینکه کار میکنم لذت میبرم. گاهی اوقات حتی ساعتهایی که برای تفریح هم در نظر گرفتند رو هم من کار میکنم. نیم ساعت زودتر شروع میکنم و نیم ساعت دیرتر هم تموم میکنم. 

هفته دیگه برای اولین بار بعد از سالها! شاید هم برای اولین بار در طول عمرم من باید ساعت شش صبح کارم رو شروع کنم! تا دو هفته این شیفت زجر آور صبح را خواهیم داشت! کار من شیفت چرخشی هست. 

راستی یک میز خفن خریدم! خیلی خفن! 

با اشاره دوستان فهمیدم که فردا ولنتاین هست! چقدر ایرانی ها این روز رو جدی گرفتند خداییش! امسال سالی هست که به یاد یکی هستم که خودش هم میدونه!

حدود یک ماه و نیم هست که سرفه هام هستند و تمامی ندارند. البته شدید نیستند و کمتر رخ میده اما وقتی صحبت میکنم همیشه هست. بعد از حدود یک دقیقه حتما این سرفه میاد. این مدت طولانی داره منو نگران میکنه مخصوصا این روزها که هر جا سرفه کنی همه چپ چپ نگاهت میکنند.

دیروز بابای دختر همسایه مون بهم پیام داد که من دیروز یه بسته غذا گذاشتم جلو در خونه اش ببین برداشته یا نه. رفتم نگاه کردم دیدم اون بسته هنوز جلو در هست. پدرش خیلی نگرانش هست این روزها، چو هر پولی که دخترش با کردیت کارت پدرش خرج میکنه، باباش مطلع میشه و بهم گفته که الان چند روزه که هیچ چیزی نخریده و غذاش رو هم نمیگیره. بعد از چند ساعت دیدم غذا رو برداشته به پدرش پیام دادم. خیلی خوشحال شد. پدرش خیلی نگرانه که نکنه یک روز دخترش خودکشی کنه. واقعاً دلم هم به پدرش سوخت و هم به دخترش که مشکل روانی داره. یادم میومد سال اول مشکلی نداشت و خیلی خوب با ما برخورد میکرد. عجب زندگی و دنیایی شده. 

بهمن خونین جاویدان

هر چقدر سالها میگذرد و این نفاق، خود بزرگ بینی و چند دستگی و دو رویی ایرانی ها را میبینم بیشتر به عظمت کار امام خمینی پی میبرم که چگونه در بین این جماعت بدون هیچ قدرت نظامی و سیاسی و پشتوانه مالی بدون هیچ ترسی آمد و حرفش را زد و انقلابش را هم کرد.

حرف حق را بزن ، نترس نترس تا وقتی خدا را داری چرا باید بترسی. با آرامش برو و ببین اون آتشی که بختیار میخواست توی فرودگاه برای تو درست کند چطور گلستان میشود. 

کندی کراش

میدونم هیچ افتخاری نداره ، اما از مرحله هزارم کندی کراش هم گذشتم! 

دست ما هیچ وقت نمک نداشته

یکی از همکلاسی های دوره دانشگاه رو چون پدرش با من هموطن بود رو یادم بود. درسش افتضاح بود و برای همین در دانشگاهی که میخواستیم قبول نشد اما من شدم. در نهایت فلاکت و سردرگمی بود. تو یه مغازه پیتزافروشی به عنوان شاگرد کار میکرد.  ولی چون میدونستم استعداد عالی ای داره دستش رو گرفتم و تا میتونستم بهش روحیه دادم و راهنمایی اش کردم و آوردمش توی دوره خودمون که هیچ ایده و نظری در موردش نداشت و حتی نمیدونست چطور شروع کنه. ولی کمکش کردم و بهش روحیه دادم و خودش هم شروع کرد به تلاش و پیشرفت.

تا اینکه در یک مصاحبه کاری در یک شرکت بزرگ قبول شد و حالا مشغول به کار شده! درآمدش هم خیلی خیلی بیشتر از درآمد من. هم کار باکلاس و آینده دار هم وضع مالیش خوب شد.

ولی تو بگو اگر یک تشکر خشک و خالی کرده باشه! تو بگو اگر حتی یک زنگ بهم زده باشه بعد از شروع به کارش. تو بگو حتی اگر یک پیام داده باشه! 

انگار ما از اول نبودیم و نیستیم! 

اینطور آدمها را که میبینم با خودم فکر میکنم چرا من همیشه سعی میکنم به مردم کمک کنم! واقعا چرا؟

خانه جدید

این روزها، علاوه بر مشکلات و دغدغه های عجیب و غریبی که دارم به چیزهای دیگه ای هم فکر میکنم و یکی شان خرید یک خانه جدید است. هر چند که الان هم صاحب خانه ای هستم ولی خیلی کوچک و جمع و جور هست. این فکر وقتی به سرم زد که یک روز هر طرف نگاه میکردم یک چیزی افتاده بود و وقتی میخواستم مرتبشان کنم و جایی بچینم جا کم میوردم این در حالی هست که گاهی دلم میخواد چیزهای جدیدتر بخرم که برای اونها اصلاً جایی در خانه نیست. مثلا تو این خونه من هیچ وقت نمیتونم یک تردمیل بخرم چون نمیدونم دقیقا اون رو کجا بزارم! اتاق خواب که اصلاً جا ندارم اتاقی که برای مهمان درست کردم که نمیشه توی هال هم نمیشه! جا نیست آقا جا نیست. در ضمن تابستون ها حیاط بزرگ توی خونه یک نعمت دیگه ای هست که با این حیاط نقلی و کوچیکی که دارم امکان نداره که کاری بکنم! 

اما خرید خانه جدید هم خودش کلی دردسر داره. هزار جور قرارداد و قسط و وام میخواد. حسابی میری زیر بار قرض. ولی خب یه جور سرمایه هم هست. حداقل در مورد خانه ای که الان توش زندگی میکنم ثابت شده که قیمتش بالاتر رفته. ولی خیلی کار سخت و دردسر و مسئولیت هم میخواد. 

در ضمن اگر خانه جدید بخرم اینی که الان هستم رو چیکارش کنم؟ احتمالا باید بدمش اجاره! 

در آخر، همه اینها تا حالا فکر و ایده و تصمیم هست و هنوز چیزی عملی نشده! بیشتر از هفت خان رستم هم نیاز هست 

ماذا فاز یا اخی

صد درصد خواننده های این صفحه ایرانی هستند. از این جمع تعداد کمی اش که خارج از کشور هستند به شدت متنفر از من و همچنین من هم بعلت جوگیری شدیدی که بر ایشان حاکم شده ازشون متنفرم! 

اون تعدادی هم که داخل ایران هستند و از قدیم دنبال میکنند همیشه فکر میکنند که فاز من چیه! 

خبر ندارند که منم گاهی با خودم خود درگیری دارم از نوع شدیدش 

ماموریت غیر ممکن

چه روزهای نابود کننده و سختی دارم این روزها! گاهی فکر میکنم که من بدشانس ترین آدم دنیا هستم که با لوده ترین و احمق ترین آدم های دنیا روبرو میشه و بخاطر بدشانسی اش هیچ چیزی نداره بگه و مجبوره خفه خون بگیره و تماشا کنه و تو دلش هزار بار به خودش و بخت خودش لعنت بفرسته 

خدایا اگه این امتحانه، که من رو از همین الان رد کن. گذاشتی گذاشتی و حالا این چیزها را به من میفهمانی 

چقدر خسته ام من 

ایرانی های اینجا

باورتان میشه که من هنوزم با ایرانی های اینجا سر باختن ترامپ بحث میکنم؟ 

90 درصد ایرانی های خارج از کشور فکر میکنند خیلی زرنگ هستند چون خارج از کشور هستند (در حالیکه دارند به حماقت خودشون اضافه میکنند). 

چرا این جماعت اینقدر کشته مرده ترامپ و آتش به اختیارش هستند؟

واقعا چرا اینقدر عقده ای؟ وقتی باهاشون صحبت هم میکنی هیچ چیزی از خودشون ندارند فقط یه مشت صحبت تکراری که از رسانه ها شنیدند رو برات طوطی وار میخونند. 

2021

این پست را حدود ده دقیقه قبل از شروع سال جدید میلادی مینویسم. 

چه سالی بود امسال. خیلی ها .... خیلی ها جانشان را چه توسط کرونا و چه به صورتهای دیگر از دست دادند خیلی از آدمهای معروف که زمانی هیچ وقت به نبودنشان فکر نمیکردم. 

برای خیلی ها سال بدی بود برای من هم سالی بود پر از فشارهای عصبی و روانی. اما حالا که به آخر سال نگاه میکنم میبینم برای من یکی زیاد هم بد نبوده. از نظر اقتصادی شاید خیلی کم نسبت به سالهای قبل پیشرفت هم داشتم! در این سال من مدرک اسوشیت خودم رو گرفتم و بالاخره اولین کار آی تی خودم رو پیدا کردم هر چند کاری که الان میکنم را هیچ وقت پیش بینی نکرده بودم و نمیدونستم من روزی سیستم ادمین میشم. 

از نظر عاطفی هم سال خوبی بود، خیل خیلی بیشتر بالغ شدم و بیشتر روی خودم کار کردم. کسی هست که دوستش دارم و همیشه هم به یادش هستم و از همه مهمتر (برای یک مرد این مهمه) که میدونم او هم به یاد من هست. 

راستی حداقل یکی از کسانی که همیشه روی مخم بود (این ترامپ نارنجی رو میگم) هم حسابی روش کم شد و اینم کمی دل منو خنک کرد.

به هر حال این سال هر چه بود گذشت و امیدوارم سال پیش رو سال خوبی باشد و من بیشتر و بیشتر در راه اهداف و آرزوهام قدم بردارم و خدا همیشه پشت و پناهم باشه. 

من برم پای تلویزیون چهار دقیقه دیگه مونده تا شروع سال نو